کاش می دانستم...

هیچوقت دیگر دل نمی بندم...

یاد نمی گیرم...که دل نبندم...احساسم را وسط می گذارم بی اختیار..انگار هیچوقت کسی دلم را نشکسته...انگار چند سال عشقی مرا نسوزانده..بی اختیار دل می بندم..میدانم اخرش چیست اما بی ملاحظه می شوم...به  هیچکس نمی توانم بگویمکه چه دردیست مدام انسانها بخواهند به تو بفهمانند که دوست داشتن تاوان بزرگی دارد... به که بگویم که عشق مثل هواست برای من...وقتی نیست من گم می شوم...می دانی...عشق هم مثل اعتیاد است...مریض هستم لابد...من به عشق عاشقم و این سهم من بوده و هست...دل دادن  ...یاد نمی گیرم ادمها له می کنند و نادیده می گیرند احساس را...از نظر انها عشق زاید است و بس.................اصلا می خندند به هر کس که می گوید دوستت دارم... شاید تنها بودن بهترین راه حل بوده و هست...شاید ...

هیچ آرزویی ندارم

 شاید تکراری باشد که بگویم در انتظار مردنم

در انتها هستم

چیزی نمی خواهم دگر

امروز مرگم ارزوست

دستان تو در دست من

انگار تنهایم هنوز

دلم میگیرد..................هنوز هم غصه دارم ..............

دردهایم را هر چه بنویسم کم نمیشود هرچه فریاد بزنم اب نمی رود پیراهن غصه هایم پس سکوت می کنم سکوت من حس پررنگ دردهایم است..............دوستی گفت چرا دیگر شعر نمی نویسی......شعر حس و حال می خواهد باید آنقدر لبریز شوی از حس بودن یا حس نبودن که بتوانی بنویسی.......برای دلت قصه بگویی از شایدها و تنگیهای زندگی...........دوستت دارم را به بازی می گیرند ...شعرهایت از ارزن هم فروتر می افتد..........شاعر که باشی و عاشق ......درد دردست درد بی عشقی درد عاشقی

سحر بوسه هاتو می خوام توی لحظه های تردید

برق چشمای سیاهت ترس عاشقیمو دزدید

دست من نیست تو میدونی که کنار من میمونی

نتهای عشقو عزیزم از غم صدام می خونی

من عشق نمی خواهم تنهایی و تنهایی

در اوج سبکبالی در عمق شکیبایی

 من عشق نمی خواهم اینجا پر روباهست

هر  کس که دلم خوش کرد خوشحال تب ما است

من عشق نمی خواهم زنجیر و قفس کم نیست

دیگر غم و دردم را چشمان تو محرم نیست

من عشق نمی خواهم امید مرا بردند

تار و رگ من بریدهرجا که نمک خوردند

آنقدر دلم شکسته که دلتنگ نیستم

با سمفونی غصه هماهنگ نیستم

عادت که کرده ام به تب عشق ناسپاس

با دیوهای قصه سر جنگ نیستم

دیگر به جای گریه من خون نمی چکد

چون ساز کوک نخورده بد آهنگ نیستم

از بس ترک خورده ام از سوی نارفیق

با چند روز پیش خود همسنگ نیستم

شبهای بی قراری من کم نبوده است

دیگر اسیر جغد و شباهنگ نیستم

دستان من به سمت خدا هم شکسته شد

دیگر برای دست دعا لنگ نیستم

در پیچ و تاب قافیه ام غوطه می خورم

دیگر شبیه شاعره ای منگ نیستم

وقتی که با توام نفسم بند می شود

قلبم پر از شراره پر از قند می شود

در چشمهای خالص تو غرق می شوم

دستم به دست گرم تو دستبند می شود

ترسم نبینمت به دوباره ولی عجیب

هرروز طالعم به تو پیوند می شود

در جنگ بین عقل و جنونم ،دلم چه نرم

کام از لبت گرفته و پابند می شود 

 انگار شانزده شده ام باز ،وای من

هر روز عشق من به تو مانند می شود

می پرسم از دلم که تو آدم نمی شوی؟

پاسخ نمی دهد همه لبخند می شود

دیگر مریض می شوم از بس ندیدمت

ازباغ شعریک غزل تلخ چیدمت

خطها کشیده ام گذر روز بی ترا

لعنت به من که روز نخستین گزیدمت

دیگر به چشم بسته من متکی نباش

من کور و کر ولی به خیانت شنیدمت

بستی تو بال من قفسم تنگ بود و سرد

اما دگر به راه وجودم بریدمت

نیلوفرانه بر تن قلبت نشست و مرد

بیچاره من که با دگرعریانه دیدمت

هیچکس جز خودم ترا نکشید بر تن بومهای نقاشی

بی حضورت به گوش خود نشنید یاوه ها و دروغ و فحاشی

هیچ پایان من به تو نرسید دست آخر دلت را دزدیدند

گفتی ام هیس ،من نمی خواهم ،که من آدم تو جای حوا شی

به دلم گفتم ای تو بازنده ،که مرا دست غم رها کردی

تو چگونه به دامش افتادی به خیالت که در دلش جاشی؟

گفت قلبم نگاه پررازش، به یک آن دودمانم را سوخت

هیچ از خود دگر نپرسیدم شاید این بوده رسم کلاشی

آه بر لب به یاد دستانی که گره می شدنددستم را

وای قلبم چه سرد می سوزی باید اینک دوباره تنها شی

نگاه کن همه جا سایه های پیری را

درون خلوت خود ناله اسیری را

صدای خسته یک شاعر بریده نفس

سکوت مرده  یک حانه کویری را

نگاه کن تو به من ،عمر من به دست تو سوخت

دگر کسی نشنید نغمه حقیری را 

چه خوب سحر دو چشمت ترانه را آشفت

فضای یخ زده شعر مرگ و میری را

حروف اسم تو را خط کشیده ام ز دلم

وترک میکنم این کهکشان شیری را

ببخش مریم تو خسته شد دگر پر زد

شکسته جانم و قرض ده تن خمیری را

دستم را  جلو می آورم

مرا می بینی؟

من همانم

من را پس می زنی

یاد روز  آشنایی می افتم

خیلی غریبه شده ام نه؟من دروغگو نیستم

دستان تو نخواستند چشمان تو نخواستند

دیگر نتوانستم

باور کن سخت بود فرار کردم تا تو  آرام شوی

اما باز هم تورا کم آوردم

آمده ام یک بار دیگر

دلم می خواد عوض شم

همیشه عاشق تغییر بودم

چه ظاهری چه داخلی

اما به سوی بهتر شدن

این روزا خیلی راکدم

اینجا جای من نیست 
بر روی این زمین غریبم
این آسمان سقف خانه من نیست
نباید به اینجا می آمدم

اینجا تبعیدگاه من است
چه گناهی مرا به این غربت دور رانده است؟
دکتر شریعتی

وقتی نگاه وحشی من شعله می کشد

درپیچ و تاب تیرگی گیسوان تو

در لابلای کوچه پر مهر خاطرات

مست و خمار و نشعه سرخ لبان تو

وقتی به سوی قبله توسجده می کند

رنگین کمان قلب سیاه و نگون من

وقتی فقط به اسم شبت تکیه می کنند

دستان موج خورده افکار و یاس تن

بیدار گشته ام که تو را من صدا کنم

ای آرزوی رفته من بر نسیم و باد

تا ناکجای قصه مرا همسفر شدی

هرگزنبرده ام نفست را دگر ز یاد

ای شور و شاد من همه عمرت بهارها

وقتی نگاه میکنمت می ستایمت

هنگام رفتنت به هزاران دعا و نذر

ای ارزو تو را به خدا می سپارمت

نگاه من نمی کنم

تو می روی

تمام هستی ام تو با خودت روانه می کنی

و سهم می دهی مرا تمام شب فغان و اشک

نگاه من نمی کنم

چه بی بهانه اسمانه ام شدی

چه پر بهانه می روی

هنوز یاد دارمش

چه عاشقانه زیستم گریستم

 امید با تو بودنم مرا دمی رها نکرد

شکستنم صدا نکرد به گوش تو

نگاه هم نمی کنم

نبینی ام مرا چنین

مباد قلب تو حزین

نگاه هم نمی کنم

مرا چه ساده پس زدی...

کاری کن از زمین خدا شعله ور شوم

دودی شوم ز دامن دنیا دگر شوم

کاری کن آسمان و زمین کارگر شوند

از این دیار کفر به راه سفر شوم

کاری کن و مرا ,تو به جای دگر ببر

آزاد و بی تحمل عصیان بسر شوم

من را بکش ببر به هوایی که تازه است

روزی شبی به راحت خود من سحر شوم

من تشنه ام برهنه  زهر آرزو شدم

شاید شراب نوشم ومست سفر شوم

دستم بگیر و قلب مرا نیز هم ببر

شاید به ذهن زیرک خود معتبر شوم

کاری کن و مرا تو ببر از زمین سرد

شاید ز نقطه ای دگر اهل هنر شوم

من را ببر ببر به فضایی که زنده ام

شاید ز بخت روشن خود با خبر شوم

امشب دلم برای کسی تنگ می شود
مغزم هنوز بی نفسش منگ می شود
آن روزها چه زود مرا جاگذاشت رفت
آن خاطرات گوش مرا زنگ می شود
امشب دلم برای کسی تنگ می شود
این روزگار صحنه نیرنگ می شود
او میرود و قلب مرا آب می کند
رنگ و لعاب عشق چه کمرنگ می شود
امشب دلم برای کسی تنگ می شود
این بیت و قافیه همه از سنگ می شود
حتی پدر به خاطر من بغض می شود
پایم به راه شعر و غزل لنگ میشود
امشب دلم برای خودم تنگ می شود
موسیقی سکوت من اهنگ می شود
مریم ز یاد رفت ز ذهن زمان و خاک
این قلب صاحب مرده چه دلتنگ می شود